INVALUABLE AFFECTION  ~ ความรักที่ประเมิณค่ามิได้

 

 

การรอคอย….ไม่ใช่สิ่งที่ใครต้องการ

 

แต่คนบางคนก็ยินดีที่จะรอ….เพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ

 

 

……ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน  ผู้ชายคนนี้ก็ยังเฝ้ารอวันที่ คนที่เค้ารัก จะกลับมา……

 

จากวันนั้นจนถึงวันนี้ เป็นเวลากว่า 2 ปีแล้วที่ ยามาชิตะ โทโมะฮิสะ ได้จากแผ่นดินญี่ปุ่นนี้ไป  แม้จะติดต่อกันบ้างทางโทรศัพท์ หรือ อีเมลล์   แต่มันก็ไม่เหมือนการได้พบปะกันจริงๆ  และที่สำคัญ….เค้ายังรอคำพูดนั้นที่เจ้าตัวสัญญาเอาไว้

 

~Once upon a time of you and me Never forever I'm alone ~~~ เสียงมือถือดังขึ้น  ร่างสูงกดรับอย่างเนือยๆ  ใครโทรมากันนะ ดึกป่านนี้แล้ว

 

++ โมชิโมชิ  ใครครับ ++

 

** พี่จิน  โทโมะเองนะฮะ **

 

++ อะ  อื้มมม ++  นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้ยินเสียงหวานๆนี้

 

** พรุ่งนี้โทโมะจะกลับญี่ปุ่นแล้วนะฮะ **  เสียงสดใสตอบกลับมา  สร้างรอยยิ้มให้ร่างสูงได้ไม่น้อย

 

++ ให้พี่ไปรับกี่โมงล่ะโทโมะ ++ 

 

** โทโมะจะถึงตอนประมาณเที่ยงอ่ะ พี่จิน **

 

++ พี่คิดถึงโทโมะนะ ++  อยากให้เวลาผ่านไปเร็วๆ  อยากให้ถึงพรุ่งนี้ไวๆ

 

** โทโมะก็คิดถึงพี่จินฮะ  ยังไงพรุ่งนี้เจอกันนะฮะ  ใกล้ขึ้นเครื่องแล้ว บายฮะพี่จิน ** ร่างบางที่โทรมาจากอีกฟากฝั่งของโลกนั้นก็รู้สึกไม่ต่างกับร่างสูง   2ปีที่ผ่านมาช่างทรมาน กับการที่ไม่มีคนชื่อ อาคานิชิ  จิน อยู่ข้างๆ  ตอนนี้เค้ายอมรับแล้ว ว่ารักคนๆนี้…หมดหัวใจ

 

ติ๊ดด   ติ๊ดดดด

 

มือถือวางไปแล้ว แต่ใบหน้าของร่างบางสูงก็ยังคงระบายไปด้วยรอยยิ้ม

 

….พรุ่งนี้แล้วสินะ  ที่หัวใจของเค้าจะกลับมา….

 

-----------------

-----------------------

-----------------

 

“นี่ๆ ช่วยกันดูหน่อย  โทโมะมารึยังเนี่ย เหมื่อยจะตายอยู่แล้ว” คนหน้ากระต่ายเอ่ยขึ้น หลังจากมารอตั้งแต่ 10 โมง จนตอนนี้ก็ผ่านไป 2 ชั่วโมงแล้ว

 

“แล้วใครเป็นคนลากชั้นกับพี่มาล่ะ  หยุดบ่นไปเลยนะมาซากิ” ร่างบางที่ยืนอยู่ข้างๆก็เซ็งไม่แพ้กัน เอ็ดคนรักจนร่างสูงหน้าหงอไป

 

“เดี๋ยวก็คงมาแล้วล่ะ ก็โทโมะบอกเครื่องถึงประมาณเที่ยง” ร่างสูงอีกคนที่ก็ตั้งตารอกับการกลับมาของโทโมฮิสะ  แอบเคืองนิดๆ คิดในใจว่า…รู้งี้ไม่บอกตานี่ดีกว่า  ชวนมาแต่ไก่โห่  แล้วดันมาบ่นซะเอง

 

ไอบะกับจุนเดินไปหาที่นั่งแถวๆนั้น  แต่จินยังคงยืนรอโทโมะอยู่ที่เดิม   ชะเง้อมองไปในฝูงชนมากมาย  และก็ต้องสะดุดตาอยู่ที่คนๆนึง  ….

 

หนุ่มน้อยหน้าหวานที่ใส่แว่นตาสีชา    ในชุดเสื้อโค้ทสีขาวยาวถึงเข่า ด้านในเป็นเสื้อกล้ามพอดีตัวสีดำ และกางเกงยีนส์สีซีด  กำลังเดินออกมาพร้อมๆกับคนอีกมาก  แต่กลับเด่นสะดุดตาเกินกว่าใคร ….นี่แหล่ะโทโมฮิสะ

 

“โทโมะ” ร่างสูงยิ้มออกมากับความน่ารักโดยไม่รู้ตัว  เผลอไปแป๊ปเดียวร่างบางที่มองอยู่เมื่อกี๊ก็มายืนอยู่ตรงหน้าแล้ว

 

“พี่จิน” ร่างบางยิ้ม ก่อนจะโผเข้ากอดร่างสูงพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาด้วยความดีใจ

 

“คิดถึง….คิดถึงพี่จิน” พูดออกมาด้วยน้ำเสียงสะอื้น  ก่อนจะซุกหน้าลงบนอกหนา

 

“แล้วใครล่ะที่ทิ้งพี่จินไป” ร่างสูงคลายอ้อมกอดออก เชยคางร่างบางให้เงยหน้าขึ้นมาสบตา  ก่อนจะบรรจงแนบริมฝีปากลงบนหน้าผากกลมมน ด้วยความรักที่เปี่ยมล้น  แล้วยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาออกจากพวงแก้มนิ่ม

 

“นี่ๆ  จะสวีทกันก็เกรงใจคนอื่นเค้าบ้าง” รายนี้พอเดินเข้ามาเห็นก็มีอาการเคืองจัด  หวงน้องสาวววเว้ยย!!!  เดินหน้าบึ้งเข้าไปแย่งคนสวยมากอดแทน

 

“มาซากิจังอะ  สวีทอะไรกันเล่า” โทโมะพูดอ้อมแอ้ม  ส่วนใบหน้าตอนนี้ก็แดงเอาๆ  จนคนมองต้องยิ้มให้กับความน่ารัก

 

“นี่  ไม่ต้องไปหวงน้องเลย แฟนยืนหัวโด่อยู่นี่ไม่สนใจเลยนะ” ว่าแล้ว จุนก็ดึงหูไอบะ บิดไปบิดมา  จนอีก 2 คนที่ยืนมองอยู่แอบเสียวแทน

 

“เฮ้ย จุน พอเห่อะ  ระวังแฟนหูขาดนะเว้ย” จินผู้เป็นพี่เอ่ยห้ามน้องอย่างเสียมิได้  จริงๆแล้วน่ะ โทโมะต่างหากที่สงสารพี่ชาย เลยบอกให้เค้าช่วย   ส่วนตัวเค้าเองน่ะเหรอ….สมน้ำหน้าซะมากกว่า  ก็มาแย่งโทโมะไปจากเค้าก่อนเองนี่  คนเค้ากอดกันอยู่ดีๆ มาแยกเฉยเลย

 

“ไปๆ  มาซากิกลับบ้าน  ส่วนพี่ก็พาโทโมะจังไปส่งบ้านละกันนะ  ไปก่อนนะโทโมะจัง  อ้อ ลืมไป   ขอต้อนรับกลับญี่ปุ่นนะโทโมะจัง” จุนหันมายิ้มหวานให้ร่างบางที่ยืนอยู่ข้างๆพี่ชาย ก่อนจะหันไปยิ้มเย็นให้คนรักของตัวเอง

 

“โทโม้~~  ช่วยพี่ด้วยยยย” โทโมะได้แต่มองตามไปด้วยสายตาเศร้าสร้อย  สงสารพี่ชายตัวเองซะจริงๆ  จุนจังหน้าตาออกจะน่ารัก  ไม่นึกว่าจะโหดเหมือนกันแหะ

 

“โทโมะ ห่วงไอบะเหรอ” จินเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นสีหน้าของร่างบาง

 

“อื้ออ  โทโมะห่วงมาซากิจัง  จุนจังเวลาโมโหน่ากลัวมากมั๊ยฮะ” ร่างบางตอบไปตามความจริง  พลางหันหน้ามาหาร่างสูง

 

“ก็น่ากลัวพอดูแหล่ะ  แต่แฟนกันคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง ถ้าเป็นพี่สิว่าไปอย่าง” ร่างสูงพูดจบ ก็คว้ามือเรียวมากุมเอาไว้

 

“คิก คิก” โทโมะแอบหัวเราะเล็กน้อยที่คนข้างๆนี่กลัวน้องชายตัวเอง  ทั้งๆที่ตัวเองก็ตัวโตกว่า  ร่างบางพยายามหัวเราะให้เบาที่สุดแล้ว  แต่ร่างสูงก็ยังได้ยิน ….พึ่งรู้ว่าหมูหูดี….

 

“โทโมะขำอะไร” มันมีอะไรน่าขำนักหนาเนี่ย???

 

“ปะ….ป่าวฮะ ไม่มีอะไรซักหน่อย  โทโมะอยากนอนแล้วอะพี่จิน  พาไปส่งบ้านหน่อยน้าาา” รีบเปลี่ยนเรื่องทันที  ก็แอบเสียวอยู่เหมือนกัน  พี่น้องกัน สายเลือดเดียวกัน  จะน่ากลัวเหมือนกันรึเปล่าหว่า

 

“อะ ไปก็ไป” สิ้นเสียง  โทโมะก็ดึงคนตัวสูงไปทันที  ไม่เว้นว่างให้จินได้พูดอะไรเลย  ขึ้นรถแล้วก็ยังพูดจ้อไม่หยุด  คุยเรื่องนู้นเรื่องนี้ตอนที่อยู่ที่อังกฤษให้ร่างสูงฟัง  ด้านคนฟังนั้นแค่ได้ยินเสียงหวานๆ ก็เคลิ้มจนลืมเรื่องเมื่อกี๊ไปหมดแล้ว

 

เอี๊ยดดด

 

“ถึงบ้านแล้วคร้าบบบ  เจ้าหญิง” จินพูดหยอกล้อนิดหน่อย  ก่อนจะลงจากรถ เดินอ้อมไปอีกด้านแล้วเปิดประตูให้ ร่างบาง

 

“ขอบคุณฮะ  เจ้าชาย” พอร่างบางลงจากรถก็รีบเดินเข้าบ้านไปหาอุเอซังทันที  โดยมีจินเดินตามเข้าไปติดๆ

 

“คิดถึงอุเอซังจังเลย  อุเอซังคิดถึงโทโมะบ้างรึเปล่าอะ” ว่าแล้วร่างบางก็อ้อนแม่นมเข้าให้ 

 

“คิดถึงสิคะ  ไม่ให้คิดถึงคุณหนู แล้วอุเอจะคิดถึงใครล่ะ”

 

“นั่นสิเนอะ  โทโมะรักอุเอซังที่สุดเลย” โทโมะโถมเข้ากอดอุเอซังเต็มตัว จนแม่นมเธอแทบจะลมจับ

 

“อุเอว่าคุณหนูไปอาบน้ำอาบท่า แล้วพักผ่อนก่อนดีมั๊ยคะ  เดินทางมาเหนื่อยๆ” อุเอลูบศีรษะคุณหนูของเธออย่างรักใคร่  ก่อนจะปล่อยให้ร่างบางขึ้นไปข้างบน โดยที่ลืมใครบางคนไปแล้ว

 

พี่จินเราก็มีเคืองสิคะ  รอมา 2 ปี  ไปรับที่สนามบิน  ขับรถมาส่ง   แต่มาลืมกันอย่างนี้นี่นะ  จินอยากจะร้องงงง

 

ร่างสูงเดินหน้าบึ้งๆตามขึ้นไปข้างบน  ก่อนจะไปหยุดอยู่หน้าห้องของโทโมะ  กำลังจะเคาะประตูแต่ก็รั้งมือไว้ก่อน

 

….ถ้าเคาะประตูโทโมะก็รู้ตัวน่ะสิ….

 

คิดได้อย่างนั้นร่างสูงเลยค่อยๆบิดกลอนประตูเข้าไป  แง้มเข้าไปทีละนิดๆ เข้ามาเสร็จ ก็ปิดประตูอย่างเงียบสนิท  โดยไม่ลืมที่จะล็อคประตูซะ!..

 

….อืมมม  สงสัยโทโมะจะอาบน้ำอยู่   ขอนอนพักสายตาหน่อยละกันนะ  เมื่อคืนมัวแต่ดีใจยังไม่ได้นอนเลย….

 

ร่างสูงนั่งลงบนเตียงนุ่ม ก่อนจะค่อยๆเอนตัวลงนอน  ให้ร่างกายได้พักผ่อน

 

“อื้มมม  สดชื่นจัง  ลัล ลัล ล้า  อ๊ะ” นั่นมันพี่จินนี่น่า ทำไมมานอนเตียงเรา

 

“พี่จิน  พี่จินฮะ  หลับแล้วเหรอเนี่ย” ร่างบางเขยิบเข้ามาใกล้เรื่อยๆ  โน้มหน้าลงมองคนที่หลับผล็อยอยู่บนเตียงนอนเค้า

 

“พี่จินนี่ก็หล่อเหมือนกันแหะ  อุ๊บ” เอ่ยปากชมได้ไม่ทันไร ก็โดนร่างสูงตะหวัดเอวคอดมากอดไว้  จนใบหน้าของทั้งคู่นั้นห่างกันไม่ถึงคืบ

 

“พี่จินแกล้งหลับเหรอ” งอนๆแล้วด้วย  งอนทั้งๆที่หน้ายังแดงอย่างนั้นแหล่ะน้าา…โทโมะจัง  รู้มั๊ยว่ามันน่ารักกว่าเก่าอีก

 

“หลับน่ะหลับไปแล้ว  แต่พอดีมีคนส่งเสียงก็เลยตื่นน่ะสิ  ว่าแต่เมื่อกี๊ใครพูดอะไรหล่อๆนะ” คำพูดของร่างสูงทำเอาโทโมะจังของเราหน้าแดงมากขึ้นไปอีก 

 

…..ไม่เข้าใจเหรอไงว่าอาย  ล้อกันอยู่ได้…..

 

“ไม่ได้พูดอะไรซะหน่อย  พี่จินหูฝาดไปเองรึเปล่า” เฉไฉทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ไปซะอย่างนั้น  แต่หน้ามันแดงทำไมก็ไม่รู้เนอะ

 

“อะๆ  ไม่พูดเรื่องนี้แล้วก็ได้   แต่มีเรื่องนึงไม่รู้ว่าโทโมะลืมไปแล้วรึยัง” โทโมะสงสัยแล้วก็อยากรู้ในคำพูดของจิน  จนทำเอาลืมว่าตัวเองกำลังมร่างสูงไปเลย

 

“เรื่องอะไรเหรอฮะ” คนหน้าหวานถามไปด้วยน้ำเสียงอยากรู้สุดๆ  มีอะไรที่เราลืมงั้นเหรอ???

 

“จำที่ตัวเองพูดก่อนหนีพี่ไปเมื่อ 2 ปีก่อนไม่ได้เหรอ โทโมะ” คราวนี้จินทำเป็นน้อยใจ  ปล่อยแขนออกจากเอวคอด  จับตัวโทโมะให้นอนลงบนเตียง  ส่วนตัวเองก็ลุกขึ้น  ทำท่าจะเดินออกไปจากห้อง  แต่ก็ต้องหยุดเมื่อร่างบางส่งเสียงรั้งไว้

 

“เรื่องอะไรอ่าา    อ๋อ” โทโมะเดินไปหยุดอยู่หน้าร่างสูง แล้วเอาทั้ง 2 มือ กุมมือของจินไว้   ส่วนจินก็ยังหน้าบึ้งไม่เลิก   งอนอะงอน  เมินหน้าหนี  ไม่ยอมมองร่างบาง

 

“พี่จินฮะ” ร่างบางส่งเสียงเรียกให้ร่างสูงนั้นหันมาสนใจ  ก่อนจะพูดต่อ

 

“ในวันนี้โทโมะจะบอกว่า โทโมฮิสะคนนี้รัก อาคานิชิ จิน หมดหัวใจ  ถึงแม้ว่าอาจจะช้าไปหน่อย  แต่รับรองว่าความรักครั้งนี้จะมีให้พี่จินคนเดียวตลอดไป” ร่างบางเอามือร่างสูงมาแนบไว้ที่ตำแหน่งหัวใจของตน  ก่อนจะปล่อยแล้วเขย่งตัวขึ้นจุ๊บปากจินอย่างรวดเร็ว

 

“2 ปีชดเชยให้แค่นี้เองเหรอโทโมะ” ไม่รอช้า ร่างสูงคว้าเอวคนข้างหน้ามากอดไว้แนบชิดกับตัว   ก่อนที่จะบรรจงแนบริมฝีปากของตนลงบนปากอวบอิ่มของร่างบางที่ตอนนี้แทบจะไม่เหลือแรงต้านทานใดๆ  จนต้องใช้แขนโอบรอบคอร่างสูงไว้

 

“อื้อออ  อื้มมม” จากความอ่อนหวานเมื่อครู่  บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนขึ้น  ต่างคนต่างโหยหากัน  ตักตวงความรัก ความอ่อนหวาน มาเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไป

 

ร่างสูงช้อนตัวร่างบางขึ้นไปวางลงบนเตียงนุ่ม  ขึ้นคร่อมตัวไว้   ค่อยๆก้มหน้าลงสัมผัสกับความหอมหวานจากคอระหงส์  ขบเม้มจนเกิดเป็นรอยแดงๆเล็กน้อย  ก่อนจะค่อยๆปลดกระดุมเสื้อนอนของร่างบางออก ทีละเม็ดๆจนหมด  แหวกสาบเสื้อออกเผยให้เห็นผิวเนียนที่น่าหลงใหล  ไล่ระดมจูบไปทั่วแผ่นอก  แล้วไปหยุดอยู่ที่ตุ่มเล็กๆบนอกนั่น  ใช้ฟันขบเล็กน้อยเหมือนจะหยอกล้อเล่นด้วย  แต่ก็เล่นเอาร่างบางเบื้องล่างครางออกมาไม่เป็นภาษา  ร่างสูงกำลังจะดึงอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายของร่างบางออก  แต่เมื่อเหลือบไปเห็นน้ำตาใสๆบนใบหน้าหวานนั้นแล้วก็หยุดการกระทำของตน

 

“ถ้าโทโมะยังไม่พร้อม พี่จินไม่ขืนใจโทโมะหรอกนะครับ พี่จินรักโทโมะนะ” ร่างสูงยิ้มให้  พลางก้มลงไปจูบซับน้ำตา      ไม่อยากจะฝืนใจคนๆนี้ ที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักของเค้าแล้ว  แม้ว่าความต้องการที่เกิดขึ้นในร่างกายจะขัดกับความคิดเพียงใดก็เถอะ

หลังจากที่หยุดอารมณ์ของตัวเองได้แล้ว ร่างสูงก็จัดแจงเอาเสื้อผ้าร่างบางที่ตัวเองถอดไปเมื่อกี๊มาใส่คืนให้เจ้าตัว   ก่อนจะพลิกตัวไปนอนข้างๆร่างบาง

 

“ขอโทโมะกอดได้มั๊ย” ร่างบางรู้ดีว่าร่างสูงนั้นรู้สึกเช่นไร  รู้ว่าร่างสูงนั้นไม่ได้โกรธเค้า  แต่ยังไงก็รักกันแล้ว  มานอนคนละฟากฝั่งเตียงอย่างนี้ไม่ดีหรอกใช่มั๊ยฮะ

 

“…..” ร่างสูงไม่เอ่ยพูดคำใดๆ แต่ก็เขยิบตัวเข้าไปใกล้ร่างบาง แล้ววาดแขนดึงคนตัวเล็กมากอดไว้แนบอก  ให้นอนหนุนแขนเค้า

 

“พี่รักโทโมะมากที่สุดเลยรู้รึเปล่า  หืมม” ลูบศีรษะเล็กๆนั้นไปมา  ก่อนจะอดใจไม่ไหว  หอมแก้มนิ่มๆไปฟอดใหญ่

 

…..น่ารักจริงๆเลยน้าา  โทโมะ…..

 

“โทโมะก็รักพี่จินฮะ  รักหมดใจดวงน้อยๆดวงนี้ของโทโมะเลย” ร่างบางยิ้ม  ก่อนจะยื่นหน้าไปหอมแก้มร่างสูงบ้าง

 

“พี่จินรู้มั๊ย  วันนี้โทโมะมีความสุขที่สุดเลย” ร่างบางเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่บ่งบอกว่ามีความสุขอย่างเห็นได้ชัด

 

“รู้สิ  เพราะพี่ก็มีความสุขเหมือนกัน” ร่างสูงยิ้มตอบ  แล้วกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น

 

…..ทั้ง 2 ร่างนอนกอดกันอย่างมีความสุข ท่ามกลางความรักอันอบอุ่นและหอมหวาน   ความอบอุ่นที่เฝ้าตามหามานานแสนนาน  จนวันนี้ที่ทั้งคู่ได้พบ  ได้รู้จัก  และรักกัน….

 

 

 

ความรักนั้นสวยงามเสมอ 

 

เพียงแต่เราต้องเปิดใจ 

 

เปิดโอกาสให้ร่างกายได้สัมผัสกับความรัก

 

แม้ครั้งแรกอาจจะเจ็บ 

 

แต่ถ้าเรารู้จักนำความเจ็บปวดนั้นมาเป็นประสบการณ์

 

ความรักนั้นก็ให้ความสุขกับเราได้

 

แม้จะไม่ใช่ในวันนี้  แต่ก็คงมีในสักวัน

 

 

ความรักก็เหมือนโอกาสดีๆ  ที่ไม่ได้มาหยุดอยู่ตรงหน้าคุณเสมอ  

 

เมื่อมันผ่านมา…ฉวยมันเอาไว้   เพราะวันพรุ่งนี้มันอาจจะไม่อยู่ให้คุณฉวยไว้อีก

 

 

 

 

In the past….

 

I used to think that my love was not good enough for anyone

 

But you make my love more and more valuable 

 

This time I can feel love

 

This time  …I LOVE YOU…

 

*-*-* Our love becomes an Invaluable Affection *-*-*

 

 

~~~HAPPY ENDING~~~